Geboren en getogen in Amsterdam ben ik tijdens mijn middelbare schooltijd terecht gekomen in een internaat van de Fraters Maristen in Nijmegen. Hun aandacht en werk voor de jongeren sprak mij zo aan, dat ik uiteindelijk besloot mij bij hen aan te sluiten en lid te worden van deze congregatie. Dat gaf me een paar jaar verblijf en studie in de Belgische Ardennen. Om als jonge frater terug te keren naar Nijmegen. Daar ging ik verder studeren aan de Pabo, de MO-A acte pedagogiek om tenslotte terecht te komen op de Theologische Faculteit van de toen nog geheten Katholieke Universiteit Nijmegen. Naast mijn werkzaamheden op het internaat was ik ook al gestart als pastor met aandachtsveld de jongeren in de parochie van Elst. Toen na vijf jaar naar Twente, Hengelo en Borne. Van daaruit de grote stap naar Deventer. Grote stap, want ik verliet mijn communiteit en ging alleen wonen. Van Deventer naar Didam, nog steeds als Frater Marist en als pastoraal werker. Daar heb ik in 1992 de keuze gemaakt om als priester verder te gaan. Dat betekende dat ik de congregatie van de fraters Maristen moest verlaten. In 1993 gewijd, omdat ik, zoals ik toen ook schreef, de mensen nabij wilde zijn en met hen het leven vieren op de kruispunten van het bestaan met de sacramenten die ons gegeven zijn. En dat doe ik nu al weer vijf jaar (na een tussenstop in Bovenkerk en Amsterdam Noord) in deze regio, Vecht&Venen, die straks de nieuwe parochie Sint Jan de Doper zal worden. En nog steeds word ik geďnspireerd door die Boodschap van Jezus van Nazareth, dat het leven zinvol en goed kan zijn, dat heel gemaakt kan worden wat is stukgegaan, dat er steeds opnieuw nieuwe kansen zijn. Als priester mag ik dat steeds opnieuw vieren te midden van de gemeenschappen die samengekomen zijn om God lof toe te zingen in dankbaarheid voor zijn liefde voor ieder van ons. En ik realiseer mij heel goed, dat kerk nu niet direct “in” is en “cool”. Dat wij samen zullen moeten blijven zoeken naar wegen om – in verbondenheid met al die christenen over de gehele wereld – die hoop en dat vertrouwen uit te dragen. Want onze boodschap is nog steeds van vandaag en de moeite waard.